۸۲۴ مطلب
«ابهام امنیتی در فضای منازعه و چالشهای منطقهای مفهوم مناسبی برای کشورها تلقی نمیشود، هر بازیگری باید در شرایطی ایفای نقش کند که از مزیت نسبی و قدرت تاکتیکی لازم و مناسب برخوردار است. مذاکرات واشنگتن را میتوان به عنوان مرحله جدید از برنامهریزی تاکتیکی امریکا و اسراییل در فرآیند دیپلماسی کنش امنیتی و عملیات تاکتیکی مشترک در ارتباط با ایران دانست.»
در نشست اخیر بریکس، چین حملات اسرائیل و آمریکا به ایران را محکوم کرد، اما حمایت عملی ارائه نداد و فقط به بیانیههای سیاسی بسنده کرد. این رفتار نشاندهنده تردید و محدودیت راهبردی پکن در خاورمیانه است؛ چرا که چین نگران پیامدهای اقتصادی جنگ و تهدید منافع انرژی خود است. موضع محتاطانه چین به تضعیف نقش آن در منطقه انجامید و محدودیت نفوذ ژئوپلیتیک پکن در برابر بازگشت فعال آمریکا را آشکار ساخت.
جنگ اخیر میان ایران و اسرائیل نشان داد چین هنوز فاصله زیادی با تبدیل شدن به یک ابرقدرت واقعی دارد. پکن علیرغم روابط اقتصادی گسترده با تهران، در لحظه بحران نقش فعالی ایفا نکرد و بیشتر نظارهگر باقی ماند. چین نه ابزار و اراده کافی برای تأمین امنیت منطقه و نه قدرت رقابت جدی با نفوذ آمریکا را دارد. بهرغم رشد اقتصادی، پکن فاقد چشمانداز و نقشآفرینی موثر ژئوپلیتیک جهانی است.
جنگ دوازدهروزه ایران و اسرائیل، توازن قدرت در خاورمیانه را دگرگون کرد و زمینهساز رقابت بیسابقه و خطرناک ترکیه و اسرائیل شد. ترکیه با چرخشی راهبردی، اسرائیل را دشمن اصلی خود معرفی کرده و هر دو کشور نفوذ خود را به سوریه گسترش دادهاند. این رقابت ژئوپلیتیک، نظم منطقه را تهدید میکند و آمریکا که سالها هر دو را متحدان کلیدی میدانست، اکنون با چالش آشتی این دو رقیب روبهروست.
سفیر جمهوری اسلامی ایران در اسلوونی در دیدار با تعدادی از نمایندگان پارلمان اسلوونی ضمن گفتگو و تبادل نظر در خصوص مناسبات پارلمانی بین دو طرف، تحولات مربوط به تجاوز رژیم صهیونیستی و آمریکا به کشورمان را مورد گفتگو قرارداد.
سخنگوی وزارتخارجه چین بر لزوم تحقق آتشبس پایدار و مؤثر در منطقه خاورمیانه و همچنین حل و فصل مسئله هستهای ایران از طریق ابزارهای سیاسی و دیپلماتیک و بهصورت مسالمتآمیز تأکید کرد.
فروکش کردن درگیری میان ایران و اسرائیل با اعلام آتشبس، مباحث درخصوص چشمانداز صلح در گستره خاورمیانه را بار دیگر به تیتر رسانهها تبدیل کرده است.
در جنگ اخیر ایران و اسرائیل، روسیه علیرغم روابط راهبردی با تهران، تنها به محکومیتهای رسمی بسنده کرد و از هرگونه حمایت عملی خودداری نمود. این رفتار محتاطانه، نشانگر اولویت مطلق روسیه به جنگ اوکراین، نگرانی از آسیب به روابط با غرب و اسرائیل، منافع اقتصادی ناشی از افزایش قیمت نفت و تردید مسکو نسبت به عبور ایران از آستانه هستهای بود. روسیه ترجیح داد نقش میانجی بیتعهد را ایفا کند و هزینهای برای ایران نپردازد.
حملات آمریکا به ایران آغازگر فاجعهای بزرگ است و ممکن است برای دههها، واشنگتن را در خاورمیانه زمینگیر کند.
