۲۰۲ مطلب
اجماع سیاسی گسترده اسرائیل در مورد ایران، منعکسکننده نگرانیهای امنیتی مشروع است. با این حال، اجماع میتواند ارزیابی مجدد را نیز محدود کند. عمق محدود بحث عمومی در اسرائیل در مورد ماهیت تهدید ایران - همراه با میزان قابل توجهی از اجماع سیاسی - توسعه تفکر استراتژیک جایگزین را نیز محدود کرده است.
در حالیکه گمانهزنیها درباره احتمال درگیری نظامی میان واشنگتن و تهران بالا گرفته، تازهترین نظرسنجیها از شکاف عمیق میان کاخ سفید و افکار عمومی آمریکا نشان میدهد اکثریت قاطع شهروندان آمریکایی نهتنها از جنگی تازه حمایت نمیکنند.
نمیخواهم صحبت های اخیر آقای روحانی را به مارکو روبیو، وزیر امور خارجه آمریکا وصل کنم. اگر بخواهیم چنین کاری انجام دهیم، نتایج مثبتی نخواهد داشت. وزیر خارجه آمریکا 2 روز پیش در خصوص ایران مدعی شد آمریکا باید روی «عناصر قابل تعامل» در درون حاکمیت ایران تمرکز کند.این الگو درواقع مشابه همان الگویی است که در ونزوئلا شکل گرفته بود.
شاید به دلیل همین پیشینه ناموفق مذاکرات غیرمستقیم ایران و آمریکا باشد که برخی تحلیلگران به این نتیجه رسیده اند که آمریکا به دنبال استفاده از عبارت های مذاکره و توافق و دیپلماسی به عنوان اهرم فشار است نه این که واقعا اعتقادی به این موضوعات داشته باشد. درواقع به نظر می رسد ترامپ صرفا می خواهد تنش های واقعی را پشت این عبارات پنهان کند یا تصمیم نظامی را مشروعیت ببخشد.
آمریکاییها از زمان جنگ ویتنام به بعد، هیچوقت روش حمله خود را تکرار نکردند. نوع حمله آمریکا در عراق، ونزوئلا و دیگر نقاط تفاوتهایی آشکار دارد. معمولا اصل غافلگیری در حملات آمریکا رعایت میشود. این اطلاعات از نوع فوق سری است و قطعا در صورت تصمیم جدی آمریکا برای حمله، امکان ندارد از قبل اعلام کند چه برنامهای دارد.
با ترامپ رو به رو هستیم. سیاستمداری که علاقه دارد همیشه غیرقابل پیش بینی باشد و نشان ندهد که دقیقا چه تصمیمی دارد و چه قرار است انجام دهد. او سعی می کند خود را زرنگ تر از حدی هم که هست نشان دهد. بنابراین یکی از تاکتیک های او مخفی کاری و ارعاب و تلاش از طریق این روشهاست. مشخص است که مسیرهای پیش رو چیست اما آن چه می تواند در این موقعیت بازدارنده باشد، اتحاد و یکپارچگی ملت ایران در برابر مداخله خارجی علیه کشور است.
درباره جزایر سه گانه آمریکا میداند به محض ورود به جزایر با مقابله مستقیم از سوی سواحل ایران رو به رو می شود. به هر ترتیب، جنگ زمینی و دریایی بسیار پیچیده است. من معتقدم اگر جنگی رخ دهد، الگوی دوم جنگ پیشین خواهد بود و بیشتر بر آسمان و حمله هوایی متمرکز است. هدف اولیه این جنگ آسیب زدن به امکانات لجستیک، موشکی و فرماندهی ایران است تا مانع از ضربات ایران به اسرائیل شود. آمریکا تا وقتی که این موضوع را حل کند این جسارت را نخواهند داشت که وارد جزایر سه گانه یا تنگه هرمز شود.
میتوان گفت منظور این سند کشورهای عرب حاشیه خلیج فارس است، پرواضح است که چنین موضوعی نه جدید است و نه غافلگیر کننده. اردن، مصر، امارات، بحرین و عربستان از جمله کشورهایی هستند که از مدتها پیش وارد چنین اشتراکاتی شده اند. اردن به شکل رسمی با اسرائیل در ارتباط ویژه است، سوریه و عمان به شکل غیر رسمی این کار را میکند. درواقع یک سیستم دفاعی یکپارچه طراحی شده است، که این موضوع را شامل میشود.
سیاست آمریکایی ها در قبال ایران این است که وضعیت نه جنگ نه صلح، تعلیق یا شرایطی ناپایدار را در برابر ایران حفظ کنند. نظر آن ها این است که این شیوه میتواند روی ایران فشار وارد کند. درواقع آمریکایی ها به دنبال این هستند که ایران را در وضعیتی نگه دارند که هر آن انتظار حملات خارجی را داشته باشد و در نتیجه در چنین وضعیتی، امور کشور معطل بماند.
ایران بارها به اشکال مختلف اعلام آمادگی کرده که آماده تقابل است. از این نظر طبیعیست که ایران مدام بر افزایش توان نظامی و امنیتی خود تاکید داشته باشد. ایالات متحده در شرایطی می تواند برای ایران خطر آفرینی کند یا شرایط استراتژیک کشور را تحت تاثیر قرار دهد که همزمان با حمله هوایی، حمله زمینی هم داشته باشد و آمریکا شرایط این نوع حمله را ندارد.
