وزیر امور خارجه گفت: از سال ۱۳۹۹ ایران اجرای تمام تعهدات خود را متوقف کرده است در این میان باید گفت از آنجا که برخی بندهای برجام به نفع ایران است، تصمیم گرفته شد عضو آن باقی بمانیم.
۵۲۰۴ مطلب
وزیر امور خارجه گفت: از سال ۱۳۹۹ ایران اجرای تمام تعهدات خود را متوقف کرده است در این میان باید گفت از آنجا که برخی بندهای برجام به نفع ایران است، تصمیم گرفته شد عضو آن باقی بمانیم.
اصلی در علوم سیاسی و روابط بینالملل وجود دارد که میگوید سیاست خارجی عرصه منافع و امنیت ملیست. کشور باید یک سیاست خارجی داشته باشد و این عرصه، عرصه حاکمیتیست و نه دولتها. دولتها در این حوزه تاثیرگذار هستند اما در نهایت در چارچوب منافع ملی حرکت میکنند. در کشور ما دعواهای داخلی و جناحی تاثیر مستقیمی بر حوزه سیاست خارجی میگذارند. یا به تخریب مسیر میرسند یا اثر مخرب بر روندها میگذارند.
ولیالله سیف گفت: وقتی در زمان برجام در جلسات گفتم «تقریباً تا حالا هیچ کاری نکردهاید، چرا اقدام نمیکنید؟»، ولی این نبود که واقعاً هیچ اقدامی نشده بود. یکی از مشکلات ما این است که همه حرفها را در فضای عمومی مطرح میکنیم، در حالیکه دشمن نیز گوش دارد. نباید اجازه دهیم دشمن از اطلاعات ما مطلع شود.
با احیای تحریمهای پیش از ۲۰۱۵ توسط سه کشور اروپایی، تنش هستهای ایران و غرب دوباره اوج گرفته است. در واکنش، تهران با شتابی بیشتر بهسوی شرق و تقویت پیوندهای راهبردی با روسیه و چین حرکت میکند. هرچند مسکو طراح اولیه سازوکار بازگشت تحریمها بود، اکنون با اجرای آن سرسختانه مخالفت دارد و بهدنبال تضعیف اثرگذاری تحریمهاست. ایران نیز ضمن حفظ درِ گفتوگو با غرب، راهبرد خود را بر بازدارندگی و همگرایی با مسکو استوار کرده است.
جماعتی رادیکال برجام را تا فرودستترین نقطه تقلیل داده و آن را هم ردیف خسارتبارترین معاهدهها حتی خسارت بارتر از ترکمانچای و گلستان قرار میدهند.
طی ده سال گذشته بسیار در مورد برجام سخن گفته شدهاست اما در پرتو اظهارات نادرست و اتهامات ناروا لازم به یادآوری است که برجام حاصل اجماع کمسابقهای در کل نظام بود.
برجام یک توافق کامل و بینقص نبود، اما توافقی بود که امروز بسیاری در ایران و اروپا رویای رسیدن مجدد به آن را دارند و مفادی داشت که بخش زیادی از مطالبات سیاست خارجی ایران را تامین میکرد.
بحران جدید پیرامون بازگشت تحریمهای ایران، به شکافی عمیق در نظم حقوقی بینالملل انجامیده است. غرب با رد مصالحه و تکیه بر سازوکار «بازگشت خودکار»، نهتنها اجماع جهانی بر سر برجام را فروپاشاند، بلکه اهرمهای نظارتی و سیاسی خود را از دست داد. در مقابل، روسیه و چین این تحریمها را نامشروع دانسته و راه را برای همکاریهای نظامی با ایران گشودهاند. نتیجه، تضعیف اقتدار شورای امنیت و پیدایش نظمی چندپاره و پرمخاطره در روابط بینالملل است.
در خصوص ایران اکنون 3 تحریم وجود دارد: اولین آن تحریمهای سازمان ملل است که براساس قطعنامههای بند هفتم منشور ملل متحد و در خصوص برنامه هستهای ایران وضع و با برجام و قطعنامه 2231 منتفی شد.
امروز که جنگ شد و پرونده هستهای عملاً از روی میز کنار رفت نیز مشخص نیست که چه ابتکار عمل دیپلماتیکی روی میز است. ادبیات وزارت امور خارجه در بیانههای رسمی و سیدعباس عراقچی به عنوان سکاندار این دستگاه نیز به ما نشان نمیدهد دقیقا چه مسیری پیش رو قرار دارد.
